1-Son teşehhütten sonra. Meşrudur ve üzerinde icma’ vardır.
2-İlk teşehhütten sonra. Bu imam Şafinin görüşüdür.
3-Kunut duasının sonunda. ‘Sallallahu ale’n-Nebî’ şeklinde.
4-Cenaze namazında.
5-Hutbelerde Allah’a hamdden sonra.
6-Ezan ve kametten sonra: Abdullah b. Ömer (r.a) Efendimiz’den şöyle rivayet etmiştir: “Müezzinin sesini duyunca, söylediklerini aynen söyleyin. Sonra da bana salavât getirin.” Müslim rivayet etmiştir.
7-Dua esnasında: Ömer (r.a)’dan rivayete göre; dua, peygamberine salavat getirinceye kadar askıdadır. Tirmizinin rivayeti.
8-Mescide girerken ve girildiğinde, yolumuz mescide düştünğünde.
9-Safâ ile Merve’de.
10-Toplantılarda: Aişe validemiz şöyle buyurmuştur: “Meclislerinizi salavat getirerek süsleyin.” Ve yine, bir meclisten/toplantıdan kalkıldığı zaman.
11-Peygamberimizin (s.a)’in adı anılınca: “Yanında benim adım anılıp da bana salavat getirmeyenin burnu yerde sürtülsün” bu hadisi ebu Hüreyre nakletmiştir. (Hakim ve Tirmizi)
12-Telbiyeden sonra.
13-el-Haceru’l-Esvedi selamladıktan sonra.
14-Çarşıya çıkıldığı zaman. İbn Mes’ud çarşıya çıkarken bazı dualar okur ve salavat getirirdi.
15-Ziyafet sırasında.
16-Gece uykusundan kalkınca.
17-Kur’an hatminden sonra.
18-Cuma günü.
19-Sıkıntı ve endişe anlarında.
20-Resulullah’ın mübarek ismi yazılırken. Bu konuda sağlam rivayetler vardır.
20-İlim, zikir ve dersle meşgul olurken.
21-Sabah ve akşam.
22-Bir hata ve günah işlendiğinde af ve mağfiret umudu için.
23-Fakirlik, ihtiyaç ve sıkıntı anında.
24-Nikah hutbesinde.
25-Abdest aldıktan sonra.
26-Eve girildiğinde.
27-Zikrullah için toplanıldığında.
28-Bir şey unutulduğunda: Enes (r.a)’den rivayete göre, Efendimiz (sas) şöyle buyurmuştur: “Bir şey unuttuğunuzda…”
29-İhtiyaç arzedilirken.
30-Kulak çınladığı zaman.
31-Namazlardan sonra.
32-Namaz kılarken: Hz. Hasan (ra), Nafile namaz kılarken, içinde Resûlullah’dan söz edilen bir ayet geldiğinde durur ve salavat getirirdi.
33-Bütün önemli konuşmalarda.
34-Uykudan önce.
